یا من لا یعتدی علی اهل مملکته

و تو ای آدم زاد

که دلت بی تاب است

و چونان کودک ِ سرگشته ی شهر

که به یک غفلت ِ دست

مادرش را گم کرد

همه سو می دوی و می گریی ...

یا ربّ البیت الحرام

یا من لا مفرّ الّا الیه

*

در دل من چیزی ست، مثل یک بیشه ی نور، مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم، که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه.

دورها آوایی ست که مرا می خواند.

**

گوش کن، جاده صدا می زند از دور قدم های تو را.

چشم تو زینت تاریکی نیست.

پلک ها را بتکان، کفش به پا کن و بیا.

و بیا تا جایی، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

***

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند.

یک نفر باز صدا زد: سهراب!

کفش هایم کو؟

****

باد می رفت به سر وقت چنار.

من به سر وقت خدا می رفتم.

 !

سهراب

الحمد لله

یا ناصرنا

قبل از عملیات بدر بود. یکی دو روز مانده بود به عملیات. بهش گفتم

«این عملیات کارت خیلی سخته ها!»

گفت «چه طور»؟

گفتم «آخه این اولین عملیاتیه که حمید کنارت نیست. باید تنهایی فرماندهی کنی.»

گفت «حمید نیست، خداش که هست.»

یادگاران - مَهدی باکری

خرقه تر دامن و سجاده شراب آلوده

گفت بیدار شو ای رهرو خواب آلوده

تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده

جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده

خلعت شیب چو تشریف شباب آلوده

که صفایی ندهد آب تراب آلوده

که شود فصل بهار از می ناب آلوده

غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروش

آه از این لطف به انواع عتاب آلوده

حافظ

یا شدید العقاب

نشانه ی ايمان آن است كه:

راست بگويي، آنگاه كه تو را زيان رساند،

و دروغ نگويي كه تو را سود رساند،

و آن كه بيش از مقدار عمل سخن نگويي،

و چون از ديگران سخن گويي از خدا بترسي.

نهج البلاغه - حکمت ۴۵۸