یا ناصرنا

کودکی هایم به سان ِ برق و باد

می رود از کف به این بی حاصلی

دوستی هایم شبیه قالبی یخ در میان ِ تابش ِ سوزنده خورشید ِ زمان

آب می گردد و

از هر طرف راهی بیابد

در زمین ِ این کویر ِ تشنه کام ِ بی مروّت

می رود از دست ِ من

.

تشنه ام

تشنه ی نوشیدن از آب ِ روان

دگر از رفتن و آوردن ِ یخ خسته شدم

زان همه صبر و تلاشم

نه یخی مانده نه آبی

خستگی هایم به تن مانَد و دل درد ِ جدایی

.

سایه بان خواهم ساخت

سایه بانی از مهر

و ستونش از صبر

سایه ای از همه سو تا به ابد

سایه ای پر ز سخن های خدا

سایه ای پر ز توکل به خدا

سایه ای خواهم ساخت

سایه ای خواهم ساخت

*

درختی ام که پر از قلب های کنده شده است

ز خالکوبی ِ غم های یادگار پرم

**

گر شور ِ به دریا زدنت نیست از این پس

بیهوده نکوبم سر  سودا زده بر سنگ

***

شادم تصور می کنی وقتی ندانی

لبخندهای شادی و غم فرق دارند

****

در غلغله ی جمعی و تنها شده ای باز

آن قدر که در پیرهنت نیز غریبی

*****

یاد باد آن روزگاران یاد باد

******

زندگی حس غریبی ست که یک مرغ ِ مهاجر دارد

*******

-          چرا گرفته دلت، مثل ِ آنکه تنهایی.

-          چقدر هم تنها!

-          خیال می کنم

دچار آن رگ پنهان ِ رنگ ها هستی.

-          دچار یعنی

-                       عاشق.

-          و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک، دچار ِ آبی ِ دریای بیکران باشد.

-          چه فکر نازک غمناکی!

-          و غم تبسم پوشیده ی نگاه گیاه است.

و غم اشاره ی محوی به رد وحدت اشیاست.