یا نور المستوحشین فی الظلم

یک شهید! نمی بینی که چه شیرین و چه آرام می میرد؟

برای آن ها که به روزمرگی خو کرده اند و با خود ماندگارند، مرگ، فاجعه ی هولناک و شرم ِ زوال است،

گم شدن در نیستی است. آن که آهنگ هجرت از خویش کرده است، با مرگ آغاز می شود.

چه عظیم اند مردانی که عظمت این فرمان شگفت خداوند را شنیده اند و بدان کار بسته اند که:

 «بمیرید، پیش از آن که بمیرید»!

.

در بیرون خبری نیست، هرکه به بیرون چشم بدوزد، در انتظار خواهد ماند و خواهد مرد. به خود باز گرد؛

در آن جا همه چیز خواهی یافت زیرا همه چیز آن جاست. بیرون، ظلمات است.

 از این چشمه ها جز رنج نمی جوشد.

.

چه قدر ایمان خوب است! چه بد می کنند که می کوشند تا انسان را از ایمان محروم کنند.

چه ستمکار مردمی هستند، این به ظاهر دوستداران بشر! دروغ می گویند، دروغ، نمی فهمند؛

 می فهمند و نمی خواهند؛ نمی توانند بخواهند.

اگر ایمان نباشد، زندگی تکیه گاهش چه باشد؟

اگر عشق نباشد، زندگی را چه آتشی گرم کند؟

اگر نیایش نباشد، زندگی را به چه کار شایسته یی صرف توان کرد؟

اگر انتظار مسیحی، امام قائمی، موعودی در دل نباشد، ماندن برای چیست؟

اگر میعادی نباشد، رفتن چرا؟

اگر دیداری نباشد، دیدن چه سود؟

و اگر بهشت نباشد، صبر بر رنج و تحمل زندگی دوزخ چرا؟

اگر ساحل آن رود مقدس نباشد، بردباری در عطش از بهر چه؟

.

و شما ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید،

 پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

 و شما ای چشم هایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید،

 پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

 و شما ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیش ترم تا آن گاه که غایبم؛

 پس از این، مرا «کم تر» خواهید دید.

دکتر علی شریعتی 

*

اول خوب بشناس بعد قضاوت کن. تحلیل هایی که فقط به خاطر این که اظهار نظر کرده باشی مطرح کنی – در صورتی که اطلاعی نداری- به درد ِ صنف ِ تاکسیرانان می خورد.

این قدر راحت درباره ی کسانی که اصلا ً ندیدیمشان قضاوت نکنیم!

**

قصد داشتم این جا از دولت و حامیانش انتقاد نکنم.

قصد داشتم این جا از مسئولین ِ بلند پایه و کوتاه پایه – چه آن ها که خود را مسئول می دانند و چه آن ها که خود را مسئول که هیچ، شهروند هم نمی دانند-  انتقاد نکنم.

در کل قصد ِ داد و قال ِ لب ِ گودی نداشتم و نمی خواستم بنشینم و بگویم «لِنگِش کن».

هنوز به این آخری پایبندم اما ...

***

من اناری را، می کنم دانه، به دل می گویم:

خوب بود این مردم، دانه های دلشان پیدا بود.

****

اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا